Eerst lekker in je vel, de rest komt dan wel.

Gister werd ik voor de tweede keer in korte tijd geïnterviewd. De eerste keer was een paar weken terug, voor de Groot Heerenveen.

Nu was het door een studente van een onderdeel van de Pabo in Zwolle. Zij doet een opleiding die ontstaan is vanuit de leerkrachten zelf. Die de brug tussen het onderwijs en andere disciplines misten.
Want het is toch zo dat als je een kind wilt helpen, je dit met elkaar zou moeten doen? Deze ‘brug’ is volgens mij keihard nodig! De brug tussen onderwijs en het welzijn van een kind.

Als leerkracht denk je te weten hoe je een kind helpen kan. Op veel fronten is dat ook zo. Maar lang niet op alle. Dat zie ik steeds meer en meer. Ik kom zelf uit het onderwijs, dus ik ken die wereld goed. En hoe langer ik eruit ben, hoe meer ik leer over andere zaken die óók ongelofelijk belangrijk zijn. Die leerkrachten ook zouden moeten weten. En die (verreweg de meeste) leerkrachten écht nog niet weten.
Dat is geen onwil. Het is gewoon onbekendheid. Nog. En tijd. Helaas. En drukte. Ik weet het. Ik was daar.

Natuurlijk kun je als leerkracht niet zelf alles weten (alles weten is sowieso onmogelijk natuurlijk. Ik merk zelf hoe meer ik leer, hoe meer ik ontdek wat ik niet weet😉). Daarom is zo’n opleiding die de brug wil vormen ook zo mooi.
En heel hard nodig.

Toen ik nog voor de klas stond merkte ik vaak dat er bij problemen met kinderen toch vooral ook wordt gekeken naar de bekende wegen.
Alles daarbuiten werd vaak ver weg gehouden. Vooral als iets (nog) niet wetenschappelijk bewezen was. Hoe jammer is dat toch! Want is het niet zo dat: als iets werkt, dan werkt het. Of het nu wel of niet wetenschappelijk onderbouwd is of niet. We willen allemaal kinderen helpen toch? En dan moeten we toch breed blijven kijken? Buiten de kaders? Buiten de gebaande wegen? En alle mogelijkheden open houden?

Waar ik dacht dat het gesprek een uurtje zou duren, hingen we uiteindelijk zo’n 2,5 uur aan de telefoon!! Veel herkenning, veel bevestiging (van beide kanten), veel interessante onderwerpen kwamen voorbij.

Beiden hebben we connecties met een bijzonder mooie school, de Buitenhoeveschool in Eesveen. Een school die ‘anders’ kijkt naar kinderen. Een school die het welzijn van kinderen voorop stelt en ervan uit gaat dat, zodra de kinderen zich goed en veilig genoeg voelen, het leren vanzelf (met wat stimulans hier en daar van buitenaf) op gang komt. Helemaal in mijn straatje dus.
Precies zoals ik denk. En wat ben ik blij dat dit soort scholen bestaat. Helaas zijn er nog veel te weinig, maar toch.

Dus met stip op nr één wat mij betreft:

Het welzijn van de kinderen!!
Dát is waar het om gaat.
De rest volgt dan vanzelf. Maar eerst dit!!

Net als ik aangaf in m’n interview met de krant…

Geef een reactie

Sluit Menu