Groot Heerenveen

Als je in Heerenveen of omgeving woont heb je het vast wel gezien. Het artikel in de Groot Heerenveen. Als je die krant hebt gelezen dan kon je er niet omheen. Ik stond er nogal groot in.

Een poosje geleden werd ik, terwijl ik in het bos in Oranjewoud ging hardlopen, benaderd door iemand van mijn hardloopgroepje. We waren net begonnen met de les toen ze naar me toe kwam. ‘Ik heb jouw naam doorgegeven voor een artikel in de Groot Heerenveen’, zei ze, ‘ik hoop dat je dat goed vindt?’ Zij vertelde dat ze zelf meestal deze rubriek voor de Groot Heerenveen schrijft, maar dat ze het deze keer niet zelf kon doen, maar wel mijn naam had doorgegeven. Ze zochten altijd mensen die iets te vertellen hadden en ze had al vaker aan mij gedacht. Oké dan! Superleuk natuurlijk! Superleuk maar ook heel spannend!

Een paar dagen erna appte een journalist. We spraken af in mijn praktijk en hadden een ontzettend leuk gesprek. Het ging voornamelijk over mijn tijd voor de klas, mijn switch, mijn werk als kindercoach en de reflexen. Vooral de reflexen vond hij interessant. Hij kende het niet.

Ik was erg benieuwd wat hij van het verhaal gemaakt had. Tot nu toe had ik altijd alle stukken die ooit gepubliceerd zijn over KiK, zelf geschreven. Nu moest ik het uit handen geven. En loslaten.

Een paar dagen later stuurde de journalist het artikel toe. Gelukkig mocht ik het wel even lezen van te voren, want er stond best aardig wat dingetjes in die niet helemaal klopten. Hij gebruikte hele andere woorden dan die ik zelf altijd gebruik. Ik herkende me er zelf niet altijd in en dat terwijl hij het schreef alsof ik het zelf zei. Oei.

Lastig, merkte ik. Wel of niet iets van zeggen? De informatie over de reflexen moest natuurlijk goed zijn. Dat veranderen was niet zo erg. Maar de andere dingen? Kon ik dat wel maken? Zo’n man heeft er natuurlijk echt zijn best op gedaan. Ik heb er voor gekozen om het wel te doen. Niet alles, maar wel veel. Het gaat ten slotte over mij en mijn werk. Iets waar ik mijn hele ziel en zaligheid in leg. Een artikel daarover moet wel goed zijn.

Er kwam ook een fotograaf langs. Mustafa. Hij is echt een geweldige portret (en sport) fotograaf. Superaardig en we kletsten heel wat af. Hij had al snel in de gaten wat ‘mijn beste kant was’. Ik had geen idee, maar hij zag het meteen. Grappig hoe zo iemand observeert en kijkt. Beetje onwennig ook. Zo poseren. Niet echt gewend natuurlijk. Hij gaf super goede aanwijzingen en zorgde ervoor dat ik kon ontspannen. We hebben heel wat verschillende poses uitgeprobeerd. Totdat we deze hadden die in de krant stond. Dat was meteen goed. Samen hebben we de beste foto uitgezocht. Hij stuurde hem mij ’s avonds meteen al toe. Was er super blij mee!

En dan is het afwachten. Spannend hoor! Het werd zo’n groot artikel! Met je kop zo groot in de krant gebeurd natuurlijk niet dagelijks J

In het weekend kreeg ik een berichtje van de journalist. Een voorbeeld van hoe het in de krant kwam stuurde hij mee. Ik zag twee foutjes! Eén hele vreemde. Als titel boven een stukje stond iets over een verkleedpartijtje. Huh? Wat? Daar hadden we het niet over gehad en als er iets is waar ik niet erg gek op ben is het dat wel. Ik zag ook mijn praktijknaam verkeerd geschreven staan. Er stond KiK3Kindercoaching.. Meteen heb ik een berichtje terug gestuurd. Gelukkig is dat van het verkleedpartijtje eruit gehaald. Foutje blijkbaar. Ik denk van een vorige editie. Dat van KiK3 is jammer genoeg wel blijven staan. Maar goed, dat zal alleen mezelf opgevallen zijn. Piet Lut als ik ben. De kop van het verhaal had hij ook nog veranderd. Die had ik liever iets anders gezien. Maar om die ook nog te gaan veranderen? Ik heb het zo gelaten. En juist daarop heb ik de meeste reacties gekregen achteraf. Positieve reacties.

Die woensdag had ik toch wel wat de kriebels. Verstoppen was nu niet meer mogelijk. Al vroeg in de middag kreeg ik een bericht van iemand dat ze me in de krant had zien staan. En zo kreeg ik die middag (en de dagen erna) van alle kanten berichtjes. Zelf zag ik artikel pas live toen ik ’s avonds om half 10 thuis kwam. Zo zeg! Daar sta je dan. Bijna levensgroot met je kop in de krant. Dat is best raar toch, hoor. Maar…ik ben er blij mee. De foto is echt mooi geworden en het artikel is supergoed zo. Hier kan en mag  ik trots op zijn. En dat ben ik.

Ik krijg nog steeds hele leuke reacties op het stuk. Meestal van bekenden, maar ook onbekenden spreken me aan. De leuke en meeste onroerende reactie was van een klantje van me. Zijn moeder, één van mijn liefste vriendinnen, appte het me de dag nadat de krant verschenen was.

‘Hij dacht dat je in de krant stond omdat je hem zo goed geholpen hebt,’ schreef ze me. Hoe schattig was dat!

Andere reacties waren:

  • ‘Ik wilde dat er meer mensen zo dachten.’
  • ‘Die titel raakte me meteen’
  • ‘Wat heb jij mooie tanden!’
  • ‘Een oude kennis die ik al heel lang niet had gesproken, sprak me aan. Ze had jouw stuk gelezen.’
  • ‘Vader: Hé kijk, dit is mijn oude buurmeisje.
  • Dochter: Nee joh, het is de moeder van Lotte!’

Nou ja, zo dus ongeveer. Heel leuk.

Bijzonder dat dit op mijn pad gekomen is. Dat mijn werk zo in de picture is gekomen. Ik ben er erg dankbaar voor. Heel erg.  Dat ik maar veel kinderen en hun ouders, op welke manier dan ook, mag blijven helpen.

 

Geef een reactie

Sluit Menu