Zo druk in mijn hoofd

Je bent 9 jaar en zit in groep 6.

Je hoofd is druk.

Jíj bent best wel druk.

Je bent, zoals je zelf zegt, drukker dan de andere kinderen in de klas.

Je houdt van grapjes maken en daarom moet je vaak naar de gang.

Eigenlijk vind je dat niet zo erg, want daar kun je tenminste rustig werken.

Je hoort en ziet alles.

Vooral je gehoor is supergoed.

Als er ergens iets valt dan is jouw aandacht daar direct bij.

Concentreren lukt dus gewoon ook niet zo goed.

Je bent gewoon heel alert.

Je hebt moeite met rekenen en je vindt het fijn als iemand je helpt.

Je bent snel boos en je hebt veel ruzietjes op het plein.

Je wilt het liefst alles in één keer kunnen.

Lukt dat niet dan raak je gefrustreerd.

 

Je zwangerschap begon al lastig.

Je moeder heeft in het begin veel medicijnen geslikt, had veel pijn en moest veel plat liggen.

Ze was moe en kon bijna niet meer.

Er was veel stress.

Uiteindelijk ben je met een geplande keizersnee geboren.

Je was nog niet zelf van plan om te komen en toch moest je eruit.

Wat zal je geschrokken zijn toen.

Zou er iemand zijn geweest die snapte hoe heftig dit voor jou geweest is?

Jouw start was niet makkelijk.

Je huilde veel.

Sliep weinig.

 

En nu kom je dus bij mij.

Het lukt even niet. Eigenlijk al heel lang niet.

Eigenlijk zelfs al vanaf het begin niet.

Je bent snel overprikkeld. En nu wil je graag meer rust. Rust in je lijf.

 

We kletsen de eerste keer een beetje.

Ik wil je eerst graag wat leren kennen.

Wat vind je leuk?

Waar word je blij van?

Waar ben je goed in?

En wat zou je graag willen dat er beter gaat?

 

Die rust, dat is wat je wilt.

Ik vraag of je het ziet zitten om op de massage tafel te gaan zitten zodat ik iets op je rug kan doen om je te ontspannen.

Je aarzelt eerst even, maar eigenlijk lijkt het je juist wel fijn.

Eerst maar zitten, dat is niet zo heel erg spannend.

Terwijl ik de ‘muizentrap’ doe, één van de meeste favoriete oefeningen die ik bij bijna iedereen gebruik, voel ik je lichaam al ontspannen.

Eerst ben je nog een beetje kietelig bovenaan je rug.

Maar dat verandert al snel.

Je ontspant.

Er komt rust in je lichaam en in je hoofd.

Ik kijk naar je moeder en zij ziet het ook.

Heerlijk die ontspanning.

Dit ken je nog niet goed.

Je lijf is altijd in actie.

In beweging.

En nu komt de ontspanning.

Je gaapt als ik klaar ben.

Je oortjes zijn rood.

Deze eerste keer laat ik het hierbij qua oefening op de tafel.

Dit was voor jou nu genoeg.

Volgende keer gaan we verder.

 

Voordat jullie gaan vraag ik aan je moeder of zij het ook eens wil voelen.

Het lijkt namelijk heel simpel (en dat is het eigenlijk ook) en als je het alleen maar ziet dan heb je geen idee hoe het voelt.

Je moeder wilde het ook wel voelen.

Zij ging er even lekker voor liggen.

Dat vond jij best gek.

Zo zag je je moeder nog niet zo vaak.

Ze gaf zich er helemaal aan over.

Toen ik klaar was vond ze het jammer.

Hier kon ze wel aan wennen.

Ook zij was ontspannen en relaxt.

Nu snapte ze wat het met jou (ongeveer) deed en was de motivatie om het te leren en bij jou te gaan doen nog groter.

 

Nog even had ik jouw rug nodig om het voor te doen en om het je moeder te leren.

Jij was nu de expert en kon je moeder helpen door aan te geven of het ongeveer het zelfde voelde als toen ik het deed.

Samen hielpen we je moeder zodat zij snapte wat ze kon doen.

Nog even kletsten we na.

Jij gaapte nog eens een keer.

En toen gingen jullie naar huis.

Positief, optimistisch en een stuk lichter stapten jullie de deur uit.

Tot de volgende keer!

 

 

Geef een reactie

Sluit Menu